teño febre, exactamente non sei dicir canto. deliro levemente. non sei a quen lle escoitei dicir que namorarse é coma ter febre. é coma estar enfermo. e do que eu lembro pode ser que si. e lembro que só estiven unha vez namorada e con febre. hai moito? si, mil anos, tanto que non sei se foi real ou non. ou iso me quixo facer crer. eu tirada na cama, calor, virus, intentaba durmir e non podía. vixíabame trala porta entre aberta. sentía os seus pasos ir e vir. quedábase mirando durante varios minutos. eu facíame a durmida e sorría para os meus adentros, sen entender nunca por que raios se escondía. daquel conto xamais lle preguntei nada. fíxenme a tola. total, sabía de sobra que me ía mentir.

mágoa que para o namoramento non haxa menciña, tería aforrado moito tempo.

Chuzame! chuzame -