cres nas casualidades? eu non. e xa van dúas. facer o gilipollas, ladrar. recapacitar, encarrilar a noite e volver a cagala. ás veces a realidade é máis forte que as ilusións. venceume. o equilibrio ao carallo. ollos que non ven, corazón que non sente, non?. oxalá por unha vez fose así...
mañá nin sequera terei resaca
chuzame -
setembro 24th, 2006 at 2:07 pm
O mundo está cheo de casualidades…
setembro 24th, 2006 at 5:23 pm
é curioso. coñeces a unha persoa que é da túa cidade, noutra cidade e a partir de aí o único que fas é coincidir con ela… como se antes non existise. faime gracia como se cruzan as vidas.
setembro 24th, 2006 at 7:53 pm
O destino é un cachondo. Xunta xente como lle peta. Quero pensar que todo é casual e que o destino só existe cando miras cára atrás. ¿Como poderiamos vivir sabendo que fagamos o que fagamos todo é un plan predefinido, unha obra teatral?
Ah, é domingo, xa decía eu que cavilaba moito… xD
setembro 24th, 2006 at 8:11 pm
jejejeje tampouco é que eu crea que está todo planificado, pero si que hai cousas, pequenas ou grandes, que teñen que pasar. non sei como explicalo. e se nos pomos en plan friki, pois nada, que as casualidades igual que os deja vu son fallos en Matrix…
vai ti a saber!!! xD
setembro 25th, 2006 at 12:22 am
vidas que dejé cruzadas vienen persiguiéndomeeeeeeeeee…
se non é casualidade que é?
setembro 25th, 2006 at 12:41 am
“algo” indefinido e marabilloso. m a x i a ! ! !
ADORO esa canción