PÉS ESPIDOS

vén maio e temo o peor...
sempre me dá a mala. malísima. sonlle alérxica. completamente alérxica... faime dano, sempre mo fixo. a primavera. maldita abstemia primaveral. vén maio e trae a maldita melancolia que me acosa todos os anos. ou non? será distinto este ano?supoño que é cuestión de porpoñermo. porque maio é sinónimo dunha soa cousa: isto empeza a acabarse... como todo na vida.

pero esta vez vou ser conformista. unha vez máis, asomareime ao abismo. desexarei con toda a miña alma poder voar e facelo. FACELO. pero voume conformar. non me vou lanzar a esperar que algún milagre pase, pq, sexamos realistas, por moito que me custe admitilo, pois... non, non podo voar. e non vou voar. confórmome con soñalo, con imaxinalo, con sentir o aire sobre a miña pel. si, estou derrotada, vencida. un pouco de humildade non me vén mal. os imposibles non sempre dependen de nós. estou moi cansa e xa non podo máis. sinto que xa non podo máis. durmo mal, non me lembro do que soño e o insomnio acósame. entón érgome e camiño entre as sombras de casa buscando o aire fresco da rúa. collo unha silla e sento no balcón. a cidade cóntame as súas cousas e a soidade vén para curarme a feridas igual que miña nai cando eu era máis pequena. abrázame e susúrrame ao oído á única verdade que necesito para non perder o equilibrio: isto pasará, bo ou malo; eterno non hai nada. e por fin consigo ver as estrelas en Lisboa. o único problema é ninguén me di que vou facer co lixo do meu corazón. onde o vou esconder?? algo que se ocurrirá polo camiño. é curioso, ninguén ve o que pasa. NINGUÉN. e non o entendo. definitivamente, vemos o que queremos ver. mellor para min, menos para agochar.

e este finde a ver se hai cura de sol e praia. cura de salitre.

eu son a Maga? quizais si, empezo a facer maxia sen darme conta. non estou acostumada a ser obxecto de búsqueda, habitualmente son eu a que busca a outros. e perdoen o "victimismo", toda a miña vida foi así. igual xa é tempo de cambialo.

¿Encontraría a la maga? Tantas veces me había bastado asomarme, viniendo por la rue de Seine, al arco que da al Quai de Conti, y apenas la luz de ceniza y olivo que flota sobre el río me dejaba distinguir las formas, ya su silueta delgada se inscribía en el Pont des Arts, a veces andando de un lado a otro, a veces detenida en el pretil de hierro, inclinada sobre el agua. Y era tan natural cruzar la calle, subir los peldaños del puente, entrar en su delgada cintura y acercarme a la Maga que sonreía sin sorpresa, convencida como yo de que un encuentro casual era lo menos casual en nuestras vidas, y que la gente que se da citas precisas es la misma que necesita papel rayado para escribirse o que aprieta desde abajo el tubo de dentífrico.

Julio Cortázar, Rayuela.

CONFORMISMO!!

chúzame