unha película. domingo pola noite saco de paseo á miña Melancolía. non é a mesma, esta é libre. e agora que raio me pasa? o mozo que me vende a entrada mírame raro, xa o sei, teño cara de ir na póla, e por riba coa música nas orellas. perdida nos meus pensamentos. nos bares andan co partido. na entrada vexo que hai catro acomodadores ou cinco. ollan para min. teño cara de friki, xa o sei... agacho a mirada coma sempre, timidocha entrégolle a entrada a un deles [que resulta que me recoñece] nin me fixo na súas caras. fuxo cara a sala e busco sitio na cima, onde máis me gusta. noto un baleiro por dentro. fáltame algo. acaba a película. preciosa. amor, tenrura, maxia, un neno que é o protipo de fillo que quero ter, follas caendo en outono e fadas padecen amnesia. hai que volvelas educar para que poidan ser felices e concederche os teus desexos. no fondo son unha romántica das boas. MÁGOA que aínda que non tiven ocasión de explotar todo o meu potencial. mágoa que o tomen a broma cando o digo. é máis fácil aparentar o que non somos.
chúzame -