tería uns catorce anos cando o profesor de Educación Física me convenceu para ir correr a unha especie de mini-campionato de cross que organizaban en Monterrei. e alá marchei eu, pequena, fondona, cun pantalón de chandal enorme en vez do típico pantalonciño curto (é que daquela odiaba depilar as pernas...). as outras mozas eran máis lindas e vellas, máis altas, tiñan o dobre de perna ca min, e pertencían a algún clube de atletismo. deron a saída e caín na conta de que eu alí non pintaba absolutamente nada. semellaba que as levaba o vento, como se flotasen, e eu unha pedra, unha anciá que case non daba arrancado. paseinas putas. non estaba acostumada a aquilo, de feito era a primeira vez que o facía. adiantáronme mil veces. eu seguía correr, rebentada. xa ía última, faltaba medio quilómetro e na beira do camiño había un par de rapaces dos meus anos. ríanse de min. tartaruga, lenta, idiota, gilipollas, subnormal, es a derradeira, monte de merda. PERDEDORA. lembro como se o estivese a vivir agora que non lles dixen nada, calei estoicamente, seguín a correr cos poucos folgos que me quedaban. sentíame mal, infinitamente pequena, vulnerable. cheguei como puiden e case me dá algo. o corazón saíndome do peito, pensei que me daba algo. meu pai andaba por alí. fun directa a el con moi mala cara, colorada e a piques de ter unha baixada polo esforzo. el sorrinte coma sempre. contento de que participase. abraceime a el sen pensalo dúas veces. aínda non sei como disimulei todas a ganas de chorar que tiña. estás ben? non quería que me mirasa á cara. sí, é que isto vese que non é o meu.
hoxe síntome igual de mediocre. nunca llo contei a ninguén. gardeino na miña memoria baixo candado. por vergoña. o últimos nunca fomos nin seremos heroes. malia a todo non abandonei e rematei aquela maldita carreira. con esta farei igual. e logo xa me quitarei o mal sabor de boca.
Chuzame! chúzame -