eu nunca estarei soa, iso é algo que sempre souben. todos nacemos e morremos sós. eu non. eu nacín con Ela, coa miña Metade, a miña irmá, a miña xemela, e moitas veces Alma tamén. unha naceu rindo a outra chorando, por iso é moitas veces cando unha triunfa a outra cae e cando unha de nós chora a outra sorrí para consolala. é así, sempre foi. a miña dor é súa, a súa felicidade é miña. e viceversa. somos tan distintas, tan diferentes. pero á vez tan tan iguais... quizais non sexamos almas xemelas, quizais sexamos a MESMA ALMA. pelexamos, guerreamos, discutimos, separámonos. sabedes? non é nada fácil compartilo e vivilo todo á vez. e cando digo todo, é TODO. sempre nos faltou espacio e tempo para vivir as nosas por separado. creo que por iso ela pinta e eu escribo, para poder crear e ese espacio e ese tempo propios, para inventar os nosos soños e facelos realidade. e con isto non estou a dicir que renegue dela, ao contrario. fomos víctimas da nosa propia unión, do noso propio amor, da nosa verdade. quizais por iso nos movamos sen dificultade polos extremos, do Norte ao Sur, do frío ao calor, da calma ao nerviosismo, do Pracer á Dor, do medo á confianza. necesitámonos para (sobre)vivir. podemos estar lonxe, sen falar durante días, sen saber nada unha da outra, ben ou mal, pero sabemos que estamos, que existimos, que as nosas vidas van paralelas. sempre nos defendemos xuntas cando nos atacan, sempre hai confidencias, sempre coidamos unha da outra. Ela é MIÑA. perténceme dunha maneira única e especial sen necesidade de pedirlle permiso a ninguén, sen sentirme culpable, egoísta, sen crer que non a merezo. non lle corto as ás, doullas. regálolle palabras para lles poña forma e color, para podelas ver.

últimamente anda mal. non o quería admitir a última vez que estiven en Ourense. ten medo non sei de que ou a que... e agora cóntanme que ainda non sei nada de tua irma anda perdida nos
seus mundos de oscuridade, a ultima vez que supen dela estaba encadeada
o seu ordenador e tiña un voz tan fráxil, como si viñera de
ultratumba!!! e eu voume ata onde Ela está nunha nada de tempo. non me achego pq sei que non lle gusta que se acheguen a ela cando anda mal. vixíoa dende lonxe, coma sempre. e espero a que unha vez máis veña a min. ás veces é tan frnon serei eu, seguro, pero agardo que se deixe salvar por alguén. a min abóndame con iso.

por aquí de mudanzas, con inundación no piso, que ata tiveron que vir os bombeiros!! o técnico vén a 1 e 1/2 e de momento sen poder cociñar. á noite concerto de Luar Na Lubre, dáme no corpo que sen querelo vou ir de visita a Ou...

No estarás sola,
vendrán a buscarte batallones de soldados
que a tu guerrilla de paz se han enrolado.
Y yo en primera fila de combate
abriendo trincheras
para protegernos, mi guerrillera.

No estarás sola,
te saludarán a tu paso en mil idiomas, con mil lenguajes,
la gente a la que despertaste en cada viaje,
los que dormían en las calles,
a los que preguntaste,
por su esperanza, por su desastre.

No habrá distancias
que no cubra cualquier hombre que te busque.
No habrá rincón en que tu nombre no se pronuncie.
No habrá misterio o duda en que tu presencia no luzca,
faro solidario en ausencia de paz,
en tiempos difíciles Estrella Polar.

Sola nunca, nunca estarás.

No estarás sola,
siempre habrá quien se parta en dos en cada despedida,
quien te de aliento cuando te des por vencida.
Tu revolución llenará sonrisas,
yo la incorporé a mis aperos
de trabajo, a mi vida.

Clava hoy tus raíces en mí.
Quién pudiera retenerte en Madrid.
Visitaremos lugares a los que hemos
ido antes juntos,
antes de conocerte,
antes de encontrarte.

No estarás sola,
siempre habrá quien te ayude a hacer las mudanzas,
quien te regale manos flores presencias sin pedir nada.
Y allí estaré para amarte,
y aunque no esté,
allí estaré para amarte.

No estarás sola.
No, no estarás sola.
No estarás sola.

Ismael Serrano

Chuzame! chúzame -