persoal21 Abr 2006 06:50 pm
a mi no me pidas perdón. no me esperes con los ojos abiertos o haciendo que duermes. me has asesinado y ya no sé si esta es mi alma o si se la he tenido que robar a algún pobre vagabundo. te escupiré si te acercas demasiado. te lo advierto. te lo juro por el amor que nos tuvimos algunos días. tú con tus mentiras, yo con mis silencios. mi tumba fue tu colchón. nunca sabré si lo soñé, si me lo inventé. te deje jugar al parchís con mi vida. tú mandabas, tú guiabas, y yo tu perro fiel. te acuerdas de cuando hacíamos manitas en las colas de las discotecas? tu mano y la mía haciendo el amor delante de todos los borrachos y drogatas de la ciudad. y yo me creía que me tenías que querer...habría matado de habermelo pedido. y ahora... ahora mírame. ya no huyo de tus ojos, ya no agacho la cabeza como un niño tímido. he descubierto no puedes herirme. lo intentas y te estrellas unha y otra vez contra mi pasotismo. el verbo quererte sólo tiene tiempo pasado. y todas las noches apago el incendio que dejaste a las puertas de mis ojos. todo destrozado, humo, ceniza, mi patria arrasada. como la guerra que nunca quisiste finalizar. a ti lo único que te importaba era ganarme, ser mejor. y yo que me moría por hacerte feliz... créetelo o no, lo habrías sido. Gandhi enamorado de Nosferatu. devuélveme mi sangre!!!! no te importo quedarte con lo mejor de mí. como el perro de hortelano, hostia puta, déjame en paz!!! pero ayer me desperte de mi letargo y me vi riendo con mis amigos de siempre, confiado e ingenuo. y caí en la cuenta de que no te necesitaba para soñar, para seguir adelante, para ser feliz. sentir que ya no te quería. a dónde se va el amor cuando muere? al cubo de la basura. ligero, vacío de ti... y me sentía bien, muy bien. y sólo nos queda el "te quise tanto...!!!". como una estúpida canción de Paulina Rubio... igual que tú. quién se ríe ahora de quién? se muere y lo sabe. no iré al velatorio, todo tuyo, entierra tú a tus fracasos que ya me encargué de los míos. rencor o no, a la mierda contigo. y no me arrepiento.
soltei aquel papel enrrugado que acababa de ler. estaba metido no cinceiro do meu asento. escrito a man e con boa letra. quen escribiría isto? non sabía se me gustaba ou se me daba noxo. a quen llo escribiría? chegou a darllo? que pensou cando o leu? e se non llo deu, porque o fixo? ao final gardei o papeliño como se fose un pequeno tesouro. ou máis ben un cadáver... a próxima vez que suba enterrareino ao pé do rosal que plantou miña nai o outro día. para que abone.
chuzame -