persoal30 mar 2006 06:27 pm
mercar dĂşas camisetas. mollarme. camiñar. acabar nunha librerĂa, e parar xusto diante del. andaba eu a buscalo ou andaba el a buscarme? as casualidades non existen. cear e ver a caixa parva un pouco. meterme en cama á unha. ler 142 páxinas dun tirĂłn en tres horas. fĂłra o vento brĂşa querendo entrar. durmir abrazada a el. soñar e non lembrar. ás sete e media en pĂ©. ducha e para o bus. dĂşas horas de clase anestesiada. voume fugar deste zulo. voume para o interior buscando a luz. a cidade semella un barco pesqueiro á deriva. e eu non son boa nadadora, non me apetece naufragar outra vez. Agora comprendo que a cidade vĂ©n detrás de min, que camiño sempre polas mesmas rĂşas e que Ă© necesario desenterrar a angustia para que non podreza baixo os meus pĂ©s. Por esta razĂłn deixo unha cidade e regreso a outra, porque sei que no fondo habito sempre na mesma.
chúzame -
2006-03-31 at 2.45 am
Beatriz y los cuerpos celestes??? Se Ă© esse fragmento do princĂpio do livro, desses paragrafinhos gostei muito no seu momento… gostaria de relĂŞ-los a ver se inda me chegavam tanto…
E conheces o poema a cidade de kavafis?
LA CIUDAD
Dijiste: “IrĂ© a otra ciudad, irĂ© a otro mar.
Otra ciudad ha de hallarse mejor que ésta.
Todo esfuerzo mĂo es una condena escrita;
y está mi corazón - como un cadáver - sepultado.
Mi espĂritu hasta cuándo permanecerá en este marasmo.
Donde mis ojos vuelva, donde quiera que mire
oscuras ruinas de mi vida veo aquĂ,
donde tantos años pasé y destruà y perdÔ.
Nuevas tierras no hallarás, no hallarás otros mares.
La ciudad te seguirá. Vagarás
por las mismas calles. Y en los mismos barrios te harás viejo
y en estas mismas casas encanecerás.
Siempre llegarás a esta ciudad. Para otro lugar -no esperes-
no hay barco para ti, no hay camino.
AsĂ como tu vida la arruinaste aquĂ
en este rincón pequeño, en toda tierra la destruiste.
Konstantin Kavafis
(mas se dĂşvida “ĂŤtaca” Ă© um himno de vida…)
(aqui por castellĂł daquela maneira mas Ă© culpa minha TENHO QUE pensar em positivo!! hehe)
(uf, vaia rollo che metim num comentarucho… :S )
2006-04-01 at 12.41 am
dáme profunda tristeza…
eu odio as cidades. dannos moitas cousas, pero tamén nos dan o máis grande dos baleiros
o todo ou a nada. a min gĂşstame ir “Ăłs poucos”, eses poucos que dan os pequenos lugares; os pequenos praceres, en fin
2006-04-01 at 1.23 am
pois si, Betty e os seus corpos celestes. sensacional… e si, tamĂ©n coñezo o poema de Kavafis
obrigada por lembraresmo!! (de rollo de comentario nada!!!)
ir aos poucos, hum, non soa mal xD mágoa que eu sexa das de todo. pero os pequenos praceres tamén me teñen enganchada
2006-04-01 at 2.47 pm
Xa sabes q eu tamĂ©n son das q o quere todo e de golpe, pero asegĂşroche que os pequenos praceres, as cousas Ăłs pouquiños…. agradĂ©cense máis, fan máis ilusiĂłn!!!!