persoal23 mar 2006 03:16 am
as chamadas perdidas e despois a chamada. a miña vida está feita de casualidades. sinais que van e veñen.
na academia déixanme máis loira do normal, tanto que semella que lle roubei a luz. unha rapaciña loira que ten un aire coa compañeira de piso de Catuxa lávame a cabeza e córtame. e vaime cortar ela??? ai, que non faga ningún experimento... ten mans de nena, coma min. adoro que me fozen na cabeza. pero como podo ser tan mimosa?? seguro que noutra vida fun gato ou can. ou os dous.
empecei a perder esa curva. pouco a pouco. sigo a comer igual. os meus tenis saben porque é. ando a liberarme de tanta parvada.
chúzame -

marzo 23rd, 2006 at 12:58 pm
Hai moitas casualidades ou quizá non! Quizáis son sinais do destino… nunca se sabe!
Segue o teu instinto…
marzo 23rd, 2006 at 3:06 pm
Vaia, por alí pasei tamén a cortar o pelo o outro día. Casualidades, casualidades…
marzo 24th, 2006 at 1:25 am
si, as casualidade non existen, son sinais, a linguaxe invisible do universo. o instinto, iso sempre, sempre!!!
fun a unha academia de perruquería que hai nunhas galerías do do Calvario, non era o Llongueras exactamente… jejeje, pero vamos, segue sendo casualidade xD
marzo 24th, 2006 at 12:43 pm
Unha chamada de Caufield nunca é mala cousa, cando non está en plan rateiro
Non sei se llo dixen, pero gústame o cambio a pés espidos. Coidado non vaia lastimar as plantas con algún vello cristal roto!
Un biquiño
marzo 24th, 2006 at 2:51 pm
a pasalo ben por Roma!