PÉS ESPIDOS

o amor nunca se acaba. tampouco morre. tampouco se pode esquecer. vive sempre dentro do corazón, en silencio, con medo. moito medo. ás veces pasa o milagre e renace. resucita. pero a maioría das veces transfórmase. todo se transforma. e cando digo todo é TODO. pero a min o que máis me gusta é que a esencia non perde, por iso é que o amor non morre, transfórmase. iso de esquecer é a mentira máis grande que inventaron os covardes... ninguén pode esquecer a alguén que amou. vive dentro de nós para sempre, pase o pase. unha vez que alguén na nosa vida é ata o día que morremos. deixan pegada en nós porque nos regalaron momentos, recordos, sensacións e sobretodo, moito amor. o que pasa é ás veces nos equivocamos, que outros se equivocan, que non pedimos perdón, que nos rendimos, que fuximos, que a realidade nos venceu,... ou que simplemente se transformou e xa non é como nós queríamos. entón vén o medo. é o medo puro. xenuino, único. ese medo ao que lle tapamos a boca porque nos di que seguimos amando e que iso non vai cambiar. fire sabelo. fainos tanto dano que apenas se nota. perdemos a fe e algo. en fin, esas cousas que xamais confesamos. din que o tempo o cura todo. eu máis ben creo que é o corazón quen cura todo, máis tarde ou máis cedo. así de simple. e cando iso pasa descubres que xa non queda nada da dor, do medo nin da rabia. descubres sen querer que sorris ao lembrarte do que pasou, descubres que hai cousas que xa non volverán a asustarte, que non queda rancor. sobretodo, descubres que es feliz.

que como o sei si eu (case) non sei o que é iso do amor? primeiro porque é algo que vexo todos os días, aquí ou na Galiza: "si puedes aprender de tus propias experiencias, también puedes aprender de las de tus amigos"
segundo porque o vivín hai mil anos, noutra vida, cando me reencarnei nun espello me
namorei de quen se miraba en min, ufffffffffff! hai tanto diso que xa non sei se o soñei ou non. tanto tempo que eu non sabía escribir, pero si sabía falar. un deses segredos que só se comparten cun mesmo e punto. cousas que nunca se lle contan a ninguén. por iso o sei.

e nada máis, outra vez pola Cidade da Luz. trouxen o frío comigo.

Para empezar
diré que es el final
no es un final feliz
tan sólo es un final
pero parece ser que ya no hay vuelta atrás.

y aquí en el infierno
oigo tu voz

aí vos queda iso

chuzame