PÉS ESPIDOS

o xoves fíxome eterno. primeiro foi promesa e logo confirmación. Eme viña a saír a Vigo. paseime todo o día delirando e buscando o equilibrio. unha seguridade estraña me invadiu... daba igual o que pasase, eu só quería velo. pola tarde papei un bo susto porque meu pai estivo en urxencias por unha febre derivada do día anterior e miña mai esqueceuse de levar o móbil con ela e ata case catro horas despois non comprobo que era unha parvada. un susto. respiro aliviada, estou contenta. fágome a promesa de queimar esa noite. dúchome, vístome. vou guapa e seino. só para el. e síntome como se levase unha coraza e me fose montada a cabalo. orgullo? eu creo que máis ben confianza. a noite non me pasa. aturúllome e a sombra de que pase algo e non veña acojóname... fuximos a viños Cholo, Zin, Arnoia e eu. Cholo está triste e eu non sei como explicarlle que SEI, porque o sei, exactamente como se sente. porque eu xa o vivín un día si e outro tamén. a min segue habendo pezas do quebracabezas que non me encaixan. cousa da miña intuición. en fin... en viños chámoo para asegurarme de que si vai vir porque me mata a intriga. e SI que vén, está de camiño cun para de amigos. uffffffff. alivio. atácolle ao licor café. pero a noite segue sendo eterna. por fin chegan Dido e Xoela. xa son as dúas e non pode tardar en chamar. breve chamada, quedo en que me dará un toque cando xa estea polo mercado da pedra. aí váiseme a cabeza. non escoito a música, non vexo a ningún deles. non hai outra que centre a miña atención. deambulo como unha tola polo medio do pub co móbil na man. saboreo o momento antes de que todo poida pasar. o momento da incertidumbre. se esperei tanto podo esperar un pouco máis. hai anos que soño con esta noite e xa a estou a vivir, agora sen présas. toque. saio correndo do pub. alí o está. igual que sempre. un abrazo nervioso. o alcohol faime efecto. buscamos aos demais. marchamos para Churruca e bla bla bla. sen querer cóllome do seu brazo. metémonos no Soho. uns tequilas para que se animen. só teño ollos para el. vou, volvo, uns tíos queren ligar comigo. búscoo coa mirada. aí o está, de pé esperándome cun certo temor. tranqui, eu non vou xogar contigo. volvo onda el. dáme medio abrazo. tremo coma un vimbio. gústame a música, pero non axuda. queremos pegarnos como lapas e o corpo pídenos pachangueirada. ando liberada, sen disimulos sen esconderme da palabra maldita. dando cariños e mimos a saco. quedáriame así toda a miña vida. pídemo o corpo tanto ou máis que respirar. tanto tempo esperando... saboreo cada instante como se fose a morrer mañá. o frío fai o seu efecto. marchamos con Zin, Xoela e Dido para outro local. Cholo foise xa pero eu non teño cabeza para pensar niso. chámanme e collo. ríome sen parar. foi o alcohol ou estaba pletórica? outra copa. elas marchan. quedamos sós co Freans. agarrados e abrazados. eu xa non aguanto máis. busco esa boca coa que tantas veces soñei. el ten medo, véxollo nos ollos. dubida, que non quere perderme como amiga. pero esta vez eu non teño medo de arriscalo todo. quere esquivar os meus ollos, non o deixo. estalo desexando tanto coma min... sensualidade nos meus ollos. un susurro. disparo directo ao corazón. e non me dá tempo a reaccionar. bótase con ganas sobre os meus beizos como un lobo. e non podo crelo. o soño faise realidade. paixón. lume, quéimome, quéimame tanto que me doe. e paro para ver que é real, que non é un soño e que cando abra os ollos non me vou cagar en todo porque confundín realidade e soños. é real. non podo crelo. bótome sobre el. apretámonos. lume e máis lume. tanto sentín que non podo explicalo. a respiración, as ganas, o cansancio, a música. e xusto antes de perder o control para sempre... coa bocas exhaustas e doloridas. ausencia de tantos anos. hai bicos que o curan todo(...)