estou xusto onde quero estar. nin mellor nin peor. encaixando como a peza do quebracabezas. eu controlo, eu decido, eu manipulo os sentimentos. son os meus escravos mais fieis. con menos ganas de estudiar que nunca. prisioneira da minha imaxinacion. e con estudios ou sen eles atopo a escusa perfecta para non ir de ponte a Lisboa con todos. non quero volver. porque non quero lembrar, porque non quero intentar revivir, porque o Pasado pasado esta, porque estou xusto onde quero vivir. iso si, iriame outra vez a facer o caminho. iriame soa a caminhar dias enteiros coa unica preocupacion de comer, beber e descansar o necesario para poder continuar ao dia seguinte. e pensar moitas cousas. ou non pensar. deixalo todo en mans do azar e conhecer a alguen que sen querer me faga comprender que eu non son a que perde, (creo) eu xa ganhei.
paso da debilidade a fortaleza nun segundo. a minha vontade loitando contra o sindrome de abstinencia que hai meses deixou de ser dependencia para convertirse en algo moito peor. o domingo dixome que estou tola. miroume e non me creu. estas tola. eu riame. incredulidade nos seus ollos. se puideches facer iso, non dubides que es quen de facer calquera cousa que te proponhas. fareino. agora son libre como o vento. buscarei uns beizos que me dean o apertivo do que poida pasar a partir do 20 de decembro. sen eses ollos que todo ven e observan. sen rancor. cada dia mais lonxe, cada dia mais libre.
falan e sorrin. companheiras de piso, de clase, as minhas amigas, a familia. agarrome a eles sen pedir permiso. son o caxato co que me impulso. a mochila non me molesta nas costas, acostumeime ao seu peso. xa vou preto do Cebreiro, un quilometro mais e listo. saco o papel do peto do pantalon. nin o miro nin o releo. o isqueiro coa outra man. lume. queimoo. acabouse. e sae sol para quitarme este frio do corpo.

PECES DE CIUDAD
(Ana Belén)

Se llamaba Alain Delon
El viajero que quiso enseñarme a besar
en la Gare di'Austerlitz.
Primavera de un amor,
amarillo y fugaz como el sol
del veranillo de San Martín.
Hay quien dice que fui yo
la primera en olvidar
,
cuando en un si bemol de Jacques Brel
me perdí "dans le port di'Amsterdam."

En la fatua Nueva York
da más sombra que los limoneros
la estatua de la libertad.
Pero en Desolation Row,
las sirenas de los petroleros
no dejan reír ni volar.

Y en el coro de Babel,
desafina un español.
No hay más ley que la ley del tesoro
en las minas del rey Salomón
.

Desafiando el aleaje
sin timón ni timonel,
por mis sueños va lijero de equipaje
sobre un cascarón de nuez
mi corazón de viaje,
luciendo los tatuajes
de un pasado bucanero
de un velero al abordaje,
de un no te quiero querer.

Y como huir
cuando no quedan islas para naufragar

al país donde los sabios
se retiran del agravio
de buscar labios
que sacan de quicio.
Mentiras que ganan juicios tan sumarios
que envilecen el cristal de los acuarios
de los peces de ciudad,
que perdieron lñas agallas
en un banco de morralla.
Que nadan por no llorar
.

El Dorado era un champú,
la virtud unos brazos en cruz,
el pecado una página web.
En Macondo comprendí
que al lugar donde has sido feliz
no debieras tratar de volver
.
Cuando en vuelo regular,
surge el cielo de Madrid,
me esperaban dos pies en el suelo
que no se acordaban de mí
.

Desafiando el oleaje
sin timón ni timonel
por mis sueños va ligero de equipaje
sobre un cascarón de nuez
mi corazón de viaje,
luciendo los tatuajes
de un pasado bucanero
de un velero al abordaje,
de un no te quiero querer.

Y como huir
cuando no quedan islas para naufragar
al país donde los sabios
se retirasn del agravio
de buscar labios
que sacan de quicio.
Mentiras que ganan juicios tan sumarios
que envilecen el cristal de los acuarios
de los peces de ciudad,
que perdieron las agallas
en un banco de morralla.
En una playa sin mar.

Chuzame! chúzame -