PÉS ESPIDOS

volvo para casa o mércores no bus das 20:45. na estación esperáme miña nai cun sorriso de orella a orella. aquí vai máis frío que alá. resoplo, xa o botaba de menos. meu pai anda por casa acabando de cear. anda de mellor humor. regálolle o mellor dos meus abrazos. esta vez paso da tele e voume cedo a cama. cando me ergo pola mañá eles xa marcharon a traballar. fago un par de recados e tiro cara o Santa María Nai. fai frío, a néboa aínda non se foi de todo e sen o sol nótase máis. vou contenta. hoxe vai ser un bo día. recorro o camiño que xa coñezo de memoria. fáiseme curto. no aparcadoiro xente entrando e saíndo. dentro do hospital o medo nas consultas. baixo pola escaleiras e párome xusto diante da U.C.I.

podo volver a verme a min mesma baixando hai dous invernos aquelas escaleiras. insegura e temerosa, buscando a Osiria entre tanta enfermidade. e vexo á súa irmá, ou máis ben unha muller que ten que selo porque se parece moito a ela. achégome e alí está. mírame e sorrí con agradecemento. o día anterior operaran á súa nai dun xeonllo, pero houbo algo que saíu mal coa anestesia e a pobre da muller case se lles queda no sitio. fun nada máis enterarme, con Ro, porque a min dábame medo estorbarlle a Osiria. estiveramos falando unha hora ou dúas, non lembro. ela choroume. nunca antes a vira chorar, e iso aos meus ollos aínda a volvía máis forte. volvín para casa e ao chegar agardábame unha sorpresa desagradable: a nai de meu pai rompera a cadeira. alá marchamos todos ao hospital. foi unha mala casualidade. e houbo outra máis. urxencia estaba a escasos 50m de corredor das portas da U.C.I. onde Osiria, o Mago, familia e demais esperaban por un milagre. nun momento en que andaban a facerlle probas á miña avoa, escapo e vou ata alí. estaban todos sentados naquelas cadeiras brancas, cansos e desesperanzados. Osiria a que máis. teño esa imaxe grabada na retina. alguén me viu e ela miroume. pegou un brinco do asento e recompúxose cunha facilidade asombrosa. sempre o fixo, protexerme dos seus problemas. ela sabía que a aquelas horas eu non andaba por alí por algo bo. que fas aquí? que pasou? conteille. sorriume cómplice. unha mala casualidade que me nos deixaba estar xuntas unha vez máis. algo que as dúas necesitábamos. estiven algo con eles, unha novidade que lles libraba de pensar no coma da nai dela por minutos, unha leve anestesia. e o Mago facendo un par de trucos coas cartas para min. tamén andaba moi triste. ás dúas da mañá leváronme a casa, meus pais non me deixaron quedar. normal. eles tamén me protexían.

esa noite e os seguintes tres meses da miña e da súa vida pasaron por diante dos meus ollos a mil por hora. reacciono. xusto onde estábamos xa non hai ninguén. a xente está na porta da U.C.I. mirándome sen entender. é raro ver a unha moza nova, sá e sen cara de ter a ninguén ingresado alí. algúns entenden, outros non. respiro. aquí non fago nada. sigo os carteis, a frechas. chego ata un ascensor, métome e pulso 1. nada máis saír dúas portas metálicas con cristais cheos de rexas. xa cheguei. PSIQUIATRÍA. pulso o timbre e vexo como unha enfermeira vestida se achega para abrirme e á vez vexo a un rapaz dos meus anos, no medio do corredor, vestido con pixama e zapatillas de andar por casa bailando sen parar e desenfreado a Chenoa que sona polo altavoz. pregúntolle por Ro á enfermeira e ela, moi amable dime que pase. os habitantes andan na súa hora hora libre, nunha sala xogando ás cartas, ao pim pom, facendo rosas con papel dese raro. e eu por alí medio acojonada esperando por Ro. véxoa saír dunha habitación toda guapa, unha muller que disfruta do que fai. sorrío. unha das petardas que ten por xefas mírame mal. agúantolle a mirada. a esta o único que lle mola é mandar e ter poder, sentirse máis ca os demais e humillalos. imos tomar un café. anda agobiada e algo cansa, a tipa esa só sabe darlle o coñazo. fálame do que ve ali todos os días. xente que dun día para o outro enferma, sen motivo, sen razón. así de repente. como se alguén lles botase unha maldición. totalmente irracional. a min o me fastidia e que son persoas, enfermas, pero persoas ao fin e ao cabo. non son animais. di ela seria. e eu penso que quizais sexan máis persoas que calquera de nós e menos animais. a razón é unha arma de doble filo. e cando a razón falla, cando a mente non vai... é mellor ter un cancer. de todas voume contenta para casa. eu nunca estiven nun psiquiátrico, pero si sei o que se sente cando estás caendo no abismo. eu podería ter sido calquera deles: alí había mozos e mozas de 15, de 20, xente nova con esquizofrenia, manías persecutorias, obsesións e ataques de ansiedade. eu tiven moita sorte. alguén me colleu da man xusto cando caía: Osiria. e pode parecer esaxeración, pero non. cando estás nel ou saes ou non saes nunca. non hai término medio nin equilibrio. se consigues saír del, do abismo, é mellor que nacer. é como resucitar. é como facerte de carne e óso das cinzas. cheguei contenta a casa. só eu coñezo realmente o valor da miña victoria. se non o viviches non podes saber de que che falo.

pola tarde vou ata o colexio para facerlle unha visita a Osiria. máis gordiña, con máis barriga, máis sorrinte e tranquila, máis nai que nunca. cóntame que onte cabreouse porque hai un para de GILIPOLLAS no meu colexio que se adican a complicarlle a vida a nenas de quince anos con crises de ansiedade. igual que como fixeron comigo. se hoxe volvese a ter eses 15anos en vez de calar teríalles cuspido na cara a esas amargadas de merda que só querían cotillear. aínda que me expulsasen. cóntolle o de Eme e rise. opinións para todos os gustos. así me gusta, que todos me coiden, pero decido eu.

o mércores soñei que tiña un accidente de coche, que morría. soñei co instante no que sabes que vas morrer, que todo se acaba. era como unha montaña rusa. o único que pensei foi: merda!! a carta, non lla mandei. o xoves soñei que corría os 100m nas Olimpiadas de China en menos de oito segundos. era a primeira vez que gañaba algo, que me sentía campiona porque nunca gañei nada nada vida, que tampouco é algo tan importante, pero é unha sensación que me gustaría experimentar. esta noite soñei que estando este xoves de marcha por aí viña el e me sacaba a bailar. a bailar pegados unha lenta. cousa que nunca fixen aínda. que me abrazaba a el e que me sentía segura. só ternura. e que sentía os latexos do seu peito contra o meu. o seu olor. todo el para min soa. espertei sorrindo cos primeiros raios de sol. o que teña que ser será.