PÉS ESPIDOS

Agora dóeme máis do que pensaba. Ou quizais só é a dor do que nunca foi. Non é unha pantasma, é un zoombie e vén a reclamarme que o resucite.

Que se fai co Amor que morreu e que agora che pide Vida? Que fago? Atorméntame en soños. Ensíname o que puido ser e iso enveléname. Fíreme tanto que non me atrevo a mirar dentro da ferida. Agora xa é tarde e seino, moi tarde. A xente sempre pensa que odio que me mintan por orgullo. En realidade non é orgullo, é confianza. Do xeito que el me mentiu e me enganou, sempre coa mesma dozura, agora só penso que todos faran o mesmo. Se alguén que me quería tanto non mo dixo, porque non vai pasar o mesmo cos demais? De que cona serviu que non se deixase querer?? NADA. De que me serviu a min? A pregunta flota no aire. Respíroa. Fíreme. Mátame lentamente. Nese momento xa non sei se me doe a cabeza o corpo ou que. Érgome. Maréome. Tropezo e aínda non sei como non caio escaleiras abaixo. Vou coma un foguete para o baño e vomito. Unha arcada e todo para fóra. TODO? Non. Quero chorar e non podo. Non o entendo, nunca o entenderei. Deillo todo, absolutamente todo: o corazón, a alma, a fe, a complicidade, a confianza, a amizade, o corpo. Pero el só se quedou co que lle conviña naquel momento. Non necesitaba máis. Calquera no meu lugar non llo tería perdoado. Xamais. Eu si. Póñome na súa pel e sinto o que el sentiu. Non o xustifico, non ten xustificación. O medo nunca é unha escusa. Son incapaz de entendelo. Pero si que podo sentilo. E iso chégame para perdoalo, aínda que vaia contra min mesma. Se eu tivese unha miga de orgullo...

Creo que non son tan forte como sempre pregonei. Tan só son un Corazón que ama, que amou. Escribo para non chorar, para que as pantasmas non me ataquen mentres intento seguir soñando, porque sei que non vai haber ninguén para protexerme esta noite, nin as próximas. Son débil, unha idota tola que se namorou e o deu TODO. Intento non mentirme, SEI que volvería a facelo. SEI que o farei. Non podo evitalo, NON quero evitalo. Son coherente, confío na xente que quero, aínda que non sempre o merezan, ou o demostren, ou o queiran. Aínda que eu desconfie de tonterías. É así. É a puta verdade. A min non me asusta, o que me acojona son os demais. Sempre ma negan. Ao final, sempre é o que di o meu Corazón. SEMPRE.

Por fin me cachan nunha mentira e voume a casa coa conciencia tranquila. Con iso chega. Non razono, non atendo nin entendo razóns. Paso do que está ben ou mal. Cholo pregúntame: Ti andas rara, algo che pasa. E xa van dous. Non sei de que me queixo, os do Titanic non viron o iceberg ata que se estrelaron contra el.