Search Results for 'osiria'


amor escríbese con H and b.s.o. and basado en feitos reais and eleccións and maratón and opositing and posiblidades and soños06 Xul 2017 10:02 p.m.

Saio correr máis de tres meses despois e aguanto seis quilómetros como se aquilo formase parte rutina semanal. Aguanta, aguanta. E fantasio, así en baixo, para o Rei e para min. Ataques de risa e sexo de madrugada. Declaracións de amor adolescente nos meus apuntes. Escoito a Saturno e son consciente da pouco que lle importa ao universo este exame. Amor, familia, saúde, casa. Non fuxir malia o medo. Chega o día D, sentada diante do folio estou tan cansa que os meus pensamentos van a cámara lenta. A marea sube ata Monteporreiro e o instituto inúndase. Non respiro, só escribo. Dóeme o corpo como se viñese de finalizar unha maratón. Durmo dez horas seguidas sen cambiar de postura, pegada ao colchón. A certeza quere botar raíces e regalala cun pouco de sorte é a mellor das chuvias. Sigo correndo, pero a dúbida espérame en Reza. Quizais me estea a enganar, quizais me ceguen as ganas de aprobar. Quen non quere triunfar? Quen non quere conseguir os seus obxectivos? Quen non quere borrar os fracasos a puñados? Soño que o día da lectura do exame os comentarios e o tema desapareceron. Dentro do sobre só hai a vella fotocopia do poema que Osiria me regalou cando ela só era a miña a profesora de Historia. Outras veces os mesmbros do tribunal escóitanme sentados, todos vestidos con armadura, movéndose todos á vez, sinanlando todos como autómatas á pizarra na que alguén escribiu Alea jacta est.

É nese intre no que esperto sen saber nunca se seguir soñando ou non.

 

espectadora and eu enténdome19 Dec 2011 10:56 p.m.

Penso que nunca fun consciente do que realmenta significa ver medrar a un neno. Ata hoxe. Non se trata de que os nenos che caian mellor ou peor, que te sintas identificado e penses na túa infancia. Non, é distinto. Esa maneira na que botan raíces en ti sen pedircho, sen que sequera o saiban… Este sentimento, de onde vén? Un truco de maxia inesperado, maxia de verdade. E algo cambia en min, no profundo, no eterno. Un golpe seco na alma. E algo esperta… Algo que estaba aí dende o principio dos tempos, algo que xa vin nos ollos que me criaron e me guiaron. Un flash, un recordo: Osiria ensinándolle a ler a un neno no patio do colexio. A miña mirada curiosa. Por que? Que buscas?

Vexo o futuro, preséntase ante min cos brazos abertos, sorrindo. Todo está mal, todo é complicado, todo, todo… Todo é mentira. Todo depende de ti. O abrazo invisible da vida.

7º arte and as apariencias enganan and basado en feitos reais24 Feb 2011 10:48 p.m.

As aparencias enganan, que ninguén se confunda, os extremos tócanse. Sempre se tocaron. Un leva ao outro.

Eu tamén vin ao cisne negro do outro lado do espello. A mirada noxenta. De anxo a nazi en cuestión de segundos. Tremíanme as mans en vez de saírme plumas negras. Ultimamente cometo o erro de esquecerme da miña obsesión. E volve silenciosa, manipula os meus soños. Outras intenta asomar polo espello, de novo.

Daquela é cando saio a correr ou marco o número infalible.

as miñas nenas and basado en feitos reais01 Feb 2008 11:14 p.m.

Detalles del mensaje:

Para: Osiria

Enviado:

22:59:18

21/01/2008
“en el momento de máxima oscuridad d la noche es cuando aparecen los primeros rayos de sol” outra das cousas bonitas q m ensinaches. sinto non ter estado hoxe aí… é bo saber q somos moitos cuidando de ti!descansa, esta noite teus pais andan a bailar tangos en Bos Aires. 1 abrazo moi forte!
________________________________________________

Detalles del mensaje

Remitente: Osiria

Recibido:

18:11:14

30/01/2008

me encantó tu último mensaje. ahora ya sabes para qué sirvió tu enfermedad
________________________________________________

Detalles del mensaje

Para: Osiria

Enviado:

19:54:01

30/01/2008

gracias a ti x quererm kndo menos o merecia, iso foi o que me curou xD mañá marcho pa Ou, xa nos vemos n biblio se vas. moito ánimo!

basado en feitos reais and íntimo e persoal28 Xan 2008 11:39 a.m.

Osiria non chorou diante de nós. foi a anfitriona perfecta, coma sempre. amable, educada. aliviada e cansa. coñézoa como se a parise. o difícil vén agora.  a tristeza da despedida. aprender a vivir coa ausencia.

menos mal que está casada co Mago.

adolescencia tardía and saudade22 Nov 2006 02:04 a.m.

 

a primeira vez que quixen montar no Dragón non fun quen. foi ao voltar de pasar 15 días de intercambio en Torre Annuziata. 15 nos que me devorei toda a arte habida e por haber no Renacemento e parte do Barroco con estes olliños de cores mesturadas e miopes. e namoraronse da arte para sempre. unha cousa son fotografías, outra cousa cousa é o paraíso que eles probaron. ao voltar paramos no parque. un día enteiro. tiña tanto medo que me botei a chorar e avergonzada e cabreada comigo fuxín da cola. ese medo irracional… nunca che pasou que queres facer algo, pero tes tanto medo que non podes? nin o intentas. case seis horas despois e guiada por un impulso que non sabía de onde viña, sen penar, púxenme na cola con Manu e Mónica nerviosa coma un vimbio e facendo o parvo. Xabi tamén viña. só me lembro de Manu axústándo o meu arnes e eu cantando cancións de Maná para espantar o medo mentres subía por aquela costa que nós levaba cara o ceo. os ollos pechados. o corazón bombeando tan forte. e sabes que pasou despois?

déixaste levar. a vertixe desparece e o corpo reláxase. e sentes a forza do Dragón debaixo de ti. para un lado e para outro, en perpendicular, boca arriba. a ingravidez máis absoluta. e berrei como se fose William Wallace, como unha leona. cando parou, aínda montados, eu non podía parar de rir e de patalear contra o chan. case non podía crelo. e Xabi miroume serio. veña, que agora hai pouca xente, volvemos subir pero adiante de todo. e eu sorrín. pero prométeme que ti non vas berrar. era un reto cariñoso. e sei que me brillaron os ollos de confianza. vale e outra vez o mesmo ritual. e o sorriso perenne na miña cara. disfrutei como aquel que sabe que hoxe é o seu derradeiro día na terra.

de volta en Atenas conteille orgullosa a miña fazaña a Osiria. a súa cara cando lle ensinei a foto que nos sacaran. tiña unha felicidade serena debuxada na cara impropia de min naquela época. tiña 17 anos e por unha vez na vida sentíame quen de loitar polas cousas que soñaba.  canto máis medo, máis forte e imparable é o impulso de tirar cara adiante. sempre cara adiante. coma os carneiros. pase o que pase.

isto non ben a conto, só é un dos meus pequenos grandes tesouros.

íntimo e persoal19 Nov 2006 11:58 a.m.

catro anos atrás, en primeiro, chapapote e o meu nome escrito na praia de Carnota. aínda non as coñecía e iso que coincidíramos todas. un horreo para xigantes e un cabalo nun establo. achegueime. uliu a miña man, tiña tanto medo coma min. quen dixo que os animais non teñen alma tamén? bus e pra casa. unha mensaxe no móbil:

“imagino lo orgullosa que te tienes que sentir de ti misma”

ao final era Osiria. non era por ir limpar, era por unha carta que lle mandara a semana anterior:

“hai tres cousas nesta vida que son sagradas para min; a relixión, a lingua na que falas e a sexualidade dunha persoa. non entendo como a xente se mete a opinar e criticar… é tan fácil! e nunca ninguén se pon na pel de outros… todo son prexuízos e estereotipos, como se as persoas fosemos cuadradas e todas iguais. se non podes sentilo non tes nin idea do que é para outro ser humano”

nunca digas nunca

basado en feitos reais07 Nov 2006 12:30 a.m.

 

o medo sempre volve…

agobiada, fuxo del e marcho pra casa o xoves. téñoo dentro, coma un virus que se nega a curar. miña avoa morre pouco a pouco e seino. podo sentilo. non é fácil admitilo. e teño medo dese baleiro que sempre queda, do demais non teño queixa, 96 son moitos anos. o concerto ao que non fun e durmo escoitoitando a Amaral na radio. e o corazón puxando por saír do meu peito. rebélase. xa non atende a razóns. un terremoto na miña habitación, é un xigante con ganas de sentir. dáme dozura, dáme mel nos beizos, dáme o que quero, non teño medo.                   

                                                      pero eu si…

o sábado acabo nunha sala vendo un conto sobre a felicidade. sempre soa, coma un can sen dono. adoro a miña vida, penso mentres volvo. a lúa vixía o meus pasos. pero en cama a nena volve e choro. salitre pola miña cara e o veleno vaise da miña alma. abrazada ás pernas, destapada e cos ollos pechados. o domingo quedo con Osiria, co Mago e o seu Principiño. completamente felices, coas súas feridas de guerra, pero felices. hai un momento no que me pasa o brazo por detrás dos ombros mentres camiñamos e saúdan a un veciño. como repetíndome o que xa me escribiu hai moitos anos: sempre serás a irmá pequena que nunca tiven.

bus pola tarde. agora xa non durmo en toda a viaxe, ela ten a culpa. e Quela que me di por teléfono que estou moi guapa. sorrío, calo e miro pola fiestra do bus as nubes que van pescar troitas polo ceo adiante. crúzanse co sol e fanlle unha reverencia. é imposible non sentir ante tanta beleza e bondade. inevitable.

as miñas nenas and casualidades02 Out 2006 10:45 p.m.

as doce e pico quedo con Ro porque ten que recoller uns papeis no Sergas. camiñamos pola rúa e os meus ollos recoñécena. cruza, que creo que está aí Osiria co “enano” (cariñosamente, e porque de pequeno non ten nada). non nos ve ata que estamos case a carón dela. xa vou co sorriso de idiota na cara, de orella a orella. non sabe o que me gusta vela empuxando o carriño do Principiño, exercendo de nai orgullosa. feliz. o neno está precioso. non para de mirar a todas as mulleres que o contemplamos mentres se nos cae a baba. pra min que no fondo sabe que de maior vai ser un rompecorazóns… e sorrí. alucino. exactamente o sorriso do Mago. é unha réplica del, en bebé. aparece meu pai que vén de mercar o xornal. hoxe está contento, trae ese sorriso de neno bo e non podo evitar pensar que el tamén debeu ser un anxiño de bebé. un saúdo risueño para a nai e vaise.

os ollos negros. ese brillo dos espellos…

mentres ela se despide dunhas amigas dígolle disimuladamente a Ro que lle colla a man para que vexa a forza que ten esa persoíña tan especial. imos con eles dous ata o cabo da rúa. chuviña algo e o Principiño tapado co plástico do seu coche ri sen parar, claro é a primeira vez que llo teño que pór e vai alucinando! adoro a este neno, cando sexa maior de idade vouno secuestrar. acabamos falando do amor, do futuro e rir. todo encaixa á perfección. despedímonos deles mentres eu saboreo a (miña) felicidade. como é posible QUERER a alguén que só viches dúas veces e que non sabe nin que existes?

dúas rúas máis arriba, dez minutos despois Ro tamén tivo a súa casualidade. o universo conspirando. creo que non podemos escapar da súa maxia.

 

P.d: espero que esta vez non volvas a chamarme indiscreta 😉

 

persoal10 Set 2006 06:04 p.m.

ao final descubro quen é ???????

colega e amigo de Ro, tamén case enfermeiro en canto acabe o exame do mércores. e tamén é primo lonxano de Osiria. un bo rapaz que me apetece coñecer. seica súa irmá lle chama marciano porque é introvertido, despistado e moi soñador. eu só sei que é altísimo, tímido ao principio e moi simpático (por non dicir outras cousas que xa dixen estando baixo os efectos do alcohol…)

un bo descubrimento.

persoal29 Xul 2006 08:52 p.m.

 

  

As cousas veñen soas. Hai que deixar que veñan soas. Non sei por qué, pero funciona así. E despois dunha semana de rallada porque me veu a regla (e non vexas como me afecta), de ladrar e morder a diestro e siniestro, aínda que só é a punta do iceberg, despois dese día no que teus pais invitan a amigos para comer a carne ao caldeiro e o polbo e te tiras no sofá a auto-mimarte porque non aguantas coa dor. Saír a tomar algo con Catu que só sabe facerme monográficos do seu mozo; bótao de menos, foise a Portonovo a pasar uns días cos amigos. Coller o coche e baixar para limpalo a Vilarchao.  Ela aspira e eu lávoo coa mangueira. Encántame facelo. Chegar a casa contenta, tareando algún canción da radio e facer unha chamada porque me apetece. Quedar para o día seguinte. Así de simple. E un venres calquera, nunha terracita bebendo unha auga ben fría, cocida porque xa non estou acostumada á calor de Atenas, relendo un xornal que me sei de memoria, aparece Osiria flamante nai primeriza conducindo un cochiño de bebés. Está máis gordiña, cos mofletes inchados, pero igual de guapísima e elegante que sempre. NAI. E o pequeno, o Principiño. Que non ten nada de pequeno. Vai ser enorme. Quédome aparvada un momento mirando para el. Tranquilo, gordechiño, grande. Deus, é igual ao Mago! Atino a dicir. E achégome para ulilo. Olor ao primeiro día de primavera do ano, a pureza, a cando durmes ben e abres os ollos cun sorriso debuxado. Un olor novo que memorizo para sempre no meu corazón. Abre e pecha os ollos. Ten sono, digo sorrindo. Queres collelo? e xa vexo a Osiria lanzada a sacalo do cochiño para poñermo nos brazos. Asústome. Non, non, déixao tranquilo. Seguro que está farto de que o collan como se fose un xoguete. No fondo si que morro de ganas de collelo, pero é mellor así. E máis despois de saber que a este neno non lle gusta que o soben moito, síntome aliviada. É listo o condenado. Nariz da nai, inconfundible en toda a familia materna. Non deixaba de mirar para súa nai. Ollos como espellos. Non sabería dicir de que cor son. Os ollos máis bonitos que vin na miña vida. Brillantes. Reflecten todo aquilo que vén. Coma os charcos do Paseo nos que tantas veces vin a simetría de edificios, arcos da vella e ceos grises, azuis ou con nubes. Espellos improvisados. Maxia. A beleza das pequenas cousas. Este neno tena. Xa dende antes de nacer. Lévao no sangue, na alma. Tal vez agora nin súa nai nin eu nos deamos conta. O tempo xa comezou a correr na nosa contra e a favor del. Cando nos queiramos dar conta os anos terán voado e o Principiño será un mozo. Nun abrir e pechar de ollos. Onde andaremos daquela?

as miñas nenas and maratón07 Xuñ 2006 01:13 a.m.

 arríscome e saio de casa baixo un sol que en Atenas aínda pega máis forte só que con esta humidade faime sentir coma un cucurucho de fresa derretíndose ao sol. bus. vamos po monte!! vou falar ca de Textos Económicos. un pouco de cola e xusto cando me toca entrar chámana ao móbil. cunha timidez que non recoñezo en min séntome nunha cadeira fronte a ela. non sei pra onde mirar. ela sigue. con quen falará? sen querer os ollos apuntan cara o corcho pendurado da parede que hai detrás dela. fotos dunha neniña con ollos saltóns e cara de pillabana comendo, na bañeira, ata parece que sabe que lle sacan fotos! poño cara de gilipollas sen darme conta. ata me deron ganas de tirarlle unha foto co móbil. disimula… de onde me vén ese instinto maternal? ela segue colgada do teléfono. Si, é que ata as dúas non baixo e despois teño que darlle de comer a Carlota. ese bichiño parecese á nai na cara. acabo pensando nos posibles nomes dos meus futuros fillos: Lucía, Ana, Manuel, Antón. e penso en Osiria, xa fai un mes que naceu o Principiño! colga e falamos do exame do venres. volta á maldita realidade!casualidade, ao pouco recibo un sms de Ro: hxe vin a ana k bbe!! e precioso, regordechiño e moi boíño.

máis calor. afogo. levarlle uns apuntes á Nékora Woman. tomar algo nunha mini-terracita e que nos claven. igual se anima a vir a o venres. as oito e media chega Pau con mala cara porque lle saiu mal o exame de consecutiva. e non sei que facer para que se sinta mellor. falo con Catu que hoxe foi a Montalvo. máis envexa! finalmente son as 24:00 e xa podemos felicitar a Evita. choromiquea algo cando lle cantamos o cumpleanos feliz. e vaise pegando saltiños para o cuarto e probalos. agora mesmo estou sentada no sofá, na tele botan a mesma bosta de sempre. non teño ganas de durmir. e o aire entra pola fiestra e abrázame sen pedir permiso. cóntame segredos en voz baixa. alguén está a soñar comigo?

persoal08 Mai 2006 05:38 p.m.

máis home. facendo de cociñeiro como se levase toda a vida a facelo. cuidadoso e living la vida loca. tan intelixente coma sempre. amable e atento. non me mentiu e iso para min vale máis que calquera cousa. ironías do destino. bicalo cando xa non hai amor. e non me doeu darme conta. como unha liberación. sen compromisos, sen medos. amigos, cariño de amigos e os restos do incendio que sentín unha vez. cinzas. cambiou el, pero eu tamén e non sabía ata que punto… lume que se apaga con lume. desexo acumulado.

para que te queres namorar? para estar ben dous meses, pasalo mal sete e que pasen outros nove para olvidar?

e sei que ten razón e non podo explicar porque o busco. quizais porque no fondo sempre souben que con el podo ser todo o que eu queira ou máis. porque envexo o que teñen meus pais ou o Mago e Osiria, e mesmo Catuxa dende hai un par de meses. porque por amor son capaz de calquera cousa. e non me asusta, agora estou segura.

e como sabes cando te queren? aí é cando abro os ollos. a luz da noite colándose pola fiestra. porque llo ves nos ollos, sempre se ve nos seus ollos. e non son a que fala, non é a miña voz. é o meu maldito corazón en voz alta. a verdade, só a verdade.

persoal05 Mai 2006 09:26 p.m.
que se sinte cando es NAI? o primeiro fillo, o primeiro abrazo, a primeira respiración. Osiria dixéramo unha vez, creo que só me vou sentir única cando sexa nai. disto xa pasaron máis de oito anos. xa é nai. e todo isto mentres Eme me facía de guía pola súa cidade. benvido Principiño, ela hache ensinar a vivir e a ser feliz. ninguén te ha querer máis que os teus pais. ninguén.
persoal02 Mai 2006 02:05 a.m.

o sábado bailamos danzas guerreiras na miña honra, aínda que non o merezo moito, ando moi rosmona… e poñer patas arriba o Trolebus, pedir cancións dos Strokes, beber l.c. e que me regalen chupitos. facer un amigo, sen sexo, sen intencións, só cariño, levar o coche del ao garaxe, rir, cantar cancións de Pereza, coñecer á súa moza. bailar todos con todos e todas con todas. e antes de saír da discoteca camiño de casa, que me paren en seco, interpoñerse entre o meu corpo e a porta, uns ollos chantados nos meus, un quédate que me soou a súplica, sorpresa na miña cara, non pode ser… que pasa? que ve todo o mundo menos os meus? e voume porque non quero chegar tarde, porque quero estar soa; non foi unha declaración, pero si unha declaración de intencións e máis polas circunstancias, e si, a primeira vez que me pasa de estar do outro lado.
domingo de paz, miña nai que me esperta cariñosa. ir ás termas de Outariz, meterme no río, durmir a mona, escoitar música, rir, arrastar a Catuxa pola herba adiante coa toalla, levar a Quela á estación, ir tomar algo a Oira con Sasa e os outros
nervios, roupa, maleta, documentación. non vou dar durmido. do 2 ao 7 de maio, a miles de quilómetros. lonxe. en avión, cruzar o telón de aceiro. voar. tirarme de cabeza ao descoñecido. non buscar amor, que me atope el se quere. e Osiria que sae de contas xa. casualidades da vida. a viaxe de Chihiro, a miña viaxe. deixar de ser unha nena queixica, vaga e nugallá. sorrir máis que nunca. vén comigo se me queres. si, si, a ti que me escoitas todas as noites cando falo co silencio en voz alta. es o meu anxo da garda ou só es ilusión de que alguén me escoita?

isto é real, simbólico. xa teño o final do libro. algo que se acaba, algo (e alguén) que nace…

persoal25 Abr 2006 02:31 a.m.

soñei co fillo de Osiria e o Mago, co Principiño. viña a min, abrazábame. paz. e dicíao todo cos ollos. esa mirada tan transparente como a dela. díxome tantas cousas cun só xesto… e non podo explicalo. era como se me descubrise o mapa da illa. algo importante. deume a clave, a chave do misterio. a pureza que perdín. cres que aínda estou a tempo de recuperala? canta fe había nese neno… en min.

Luns de Semana Santa.
volvo pola rúa perdida nos meus pensamentos. sempre vexo mal e confundo ás persoas, pero teño ollos de lince para as os meus. recoñecina do outro lado da rúa. plantouseme o sorriso de quen adora. crucei. sorprendeuse ao verme. outro sorriso transparente e ese brillo máis marcado nos ollos. viña do colexio coa súa substituta. vaise para casa. xa está de baixa. gordiña coma un repolo, preciosa, radiante, unha auténtica Deusa. nai. coxea e inconscientemente collo o seu brazo con medo de rompela. con devoción de irmá pequena. é que teño ciática polo do sobrepeso, este neno vai ser enorme!! bromeamos, di que vou aviada co pequena que son para cando me quede embarazada. picámonos de broma. coma sempre.

este neno ten ganas de verlle a cara aos seus pais… QUE EMOCIÓN!!

persoal10 Mar 2006 03:58 a.m.

un día calquera, cheo de escuridade. acabou saíndo o sol radiante. traballei todo o día na práctica de informática. a miña cabeza xa parece máis unha pantalla de ordenador. algunha broma dun Irmandinho que morre de ganas por verme rondando por alí preto. eu decida a facer o imposible por ir. como con xente e despois aparece Lady Di de Winchester para facer o mesmo. Xoela sube máis tarde. de postre e para aplacar as miñas ganas de quedarme frita diante do computer decídome a tomar un café na súa versión habitual. cafeína en vena. e logo traballar. e outro coffee. baixo as sete. chamo a Osiria, que resulta que a chamei as cinco e media da mañá a casa o xoves antes de que operasen a meu pai. non esta enfadada, xa se lle pasou. que vergonza…!!! claro, por iso eu ao día seguinte tiña a impresión de que fixera algo malo… nin que dicir que non me lembraba de que o fixera (e que ninguén se ría!!!!). cóntame como lle vai co Principiño, que se move moito e que o xinecólogo lle di que engordou demais, 14 quilos para sermos exactos. e que non vai escoller ningún nome ata que lle vexa a cariña. entre bromas Pau e eu imos ceando. chega Evita, cansa, esfameada e ten que ir a falar co veciño, presidente da comunidade, que lle pide que fale coa vella que vive ao lado porque anda a tirar caldeiros de auga cara a rúa con restos de peixe e porque a muller non lle abre a ningún home.
e agora son a 03:33 do 10.03.2006, estou morta de sono, pero a cafeína non me deixa… ´é a Droga.
persoal25 Feb 2006 01:44 a.m.

o que pasa é que as casualidades non existen. alí de pé, outra vez diante dalquel portal. eu vivo aquí. case caio de cu. case me dá un infarto e para non variar, fun incapaz de explicar todo o que sentín. por que me custa tanto falar?

era a miña médica. pequena, moi miúda e de pelo curto. eu soa non podía. nin meus pais, nin Catuxa, nin Osiria. non me quedou outra que tragarme o orgullo, os prexuízos e o medo. ía cada quince dias en sesión dunha hora. falar e falar. só iso. incrible, pero certo: terapia de palabras en voz alta. custoume sangue suor e bágoas. gardo moi bo recordo. ela ensinoume a mirarme no espello, a verme como son, a confíar en min. o día que me deu a alta foi no setembro de 2º de Bac. deume un abrazo moi forte, de oso, de xigante. ata se emocionou. daquela o único que quedaba por facer era que eu aprendese a coidarme. foi un dos días máis felices da miña vida. meus pais tamén se emocionaron e logo fomos a tomar algo nunha das terrazas da Quintana. eu merquei dúas postais. estaba totalmente convencida de que ía acabar estudando xornalismo. tiña tanta ilusión…

eu pensaba que a perdera, pero NON.
persoal21 Feb 2006 01:00 a.m.

durmín moi mal. non soñei e a cada pouco espertaba para ver que hora era. as sete menos cuarto xa estaba en pé. puxen o termómetro. a febre seguía aí. a Raíña na ducha. ela tampouco durmira. espertei a Catuxa. almorcei un pouco de leite con colacao e un tripi de paracetamol. as sete e media todas saíndo de casa. escuridade e chuvia. case non hai ninguén na rúa. na entrada do hospital xa está Ro de uniforme. miña nai tamén se cambia. non fala. na 7ª, na 718 meu pai, meu Rei xa se duchou, xa se afeitou e agarda pacientemente coma un año que vai ao matadoiro. emociónase cando chegamos. a Raiña dalle un bico cariñoso. Catuxa e eu tremendo coma vimbios. son as oito, aínda nos queda media hora. silencio e amor mesturado con medo polo aire. un gas en expansión. eu saio fóra. afogo de calor pola calefacción e pola desesperación. chegan o pai de Quela e a nai de miña nai. abrázome a eles e recíboos co mellor dos meus sorrisos. HOXE facemos falla todos. meu tío e eu facemos tempo camiñando polos corredores. un home de verde chega á planta cun papeliño na man. vén a por el. unha enfermeira e miña nai póñenlle unha inxección intravenosa, pre-anestesia. vai ido, entre o da noite e isto… sácano da habitación. cóllolle unha man e esta vez non o dubido, non me acovardo. agáchome.
VAMOS, PAPÁ, VAMOS.
e un apretón que é recíproco. meténse no ascensor el, ela aguantando nunha man o suero e o celador. o quirófano está na sexta. os demais baixamos a pé. miña avoa vai chorando. Catu e eu aguantando, facendo o último esforzo. dor. tanta que corta a respiración, un gas velenoso. e o medo collido da súa man, como Romeo e Xulieta. puto amor, nunca o odiei tanto. chegan. todos ás portas da área cirúrxica. pasan o enfermo, o celador e miña nai. non podo mirar. non consigo miralo á cara. ou si. e só vin angustia. el quere vivir, por iso está así. e entran e desaparecen trala porta. e nada. caénme bágoas, sen présa. non desafogo. o meu tío agárrame o brazo. sei que el tamén o está a pasar mal. intento non mirar a Catuxa. está desfeita, máis ca min. sentan a esperar e eu vou ata o baño. intento volver a chorar e non podo. saio fóra e xusto nese instante vexo á mellor amiga de miña nai. un sorriso aparece na miña cara. Elvira! chámoa, xa non te recoñecía, filla. é da miña estatura e rodéoa co brazo. non podo evitalo, sáeme inconscientemente. cariño para quen o merece. cóntolle como van as cousas. e ti como estás? sempre tan observadora. non tiñas porque vir. mírame aos ollos. xa o sei, pero QUERÍA vir. gústame a xente así. sincera e que non che pide permiso para apoiarte e coidarte cando fai falla. sabes? dime sen deixar de collerme con cariño pola cintura, túa e nai e eu querémonos como irmás, aínda que poidamos estar demasiado xuntas, sempre sabemos a unha da outra. vénseme á cabeza Osiria. e as súas palabras: “gústanme as persoas que non están, pero que sempre están”. sorrío. tamén penso en Ro. son moi nova, pero iso xa o teño. pase o que pase. nese instante aparecen a nai de Evita, Vito e a miña Ro. máis apoio. a nai de Evita e Vito entran nesa zona prohibida para os que non somos do gremio. esa zona onde están meu pai e miña nai. morro coa envexa. saen para informar de que aínda non chegou o cirurxián, que é dos máis bos, e que meu Rei xa anda medio drogado, que miña nai non lle solta a man e que un celador se mete con el por estar tan rodeado de mulleres. ríome porque sei que non se entera de nada. Elvira e eu volvemos onda os outros. polas escaleiras aparece o Dr. Balbuena (ou Valbuena que non sei como se escribe). nas mans dese home está a miña vida, o meu futuro, o da miña familia. a nosa felicidade. entra e ao pouco sae miña nai. emocionada, máis tranquila, con nai de Evita collida dun lado. vou cara ela sen dubidalo. abrázome. chórame, pero sen a ansiedade destes últimos meses. abrázoa con toda a dozura que me deixa o meu corpo. igual que unha manta. e non sinto vergoña ao facelo, non sinto temor de achegarme a ela e demostrarllo. mentres, dentro, meu pai, durmido como unha pedra, comeza a súa batalla particular. Catuxa, Elvira, o pai de Quela, miña avoa, Ro, o meu tío Afonso, a Raíña e eu vixiamos a retagarda sentados. xa pasan das nove. miña nai convénceme para ir comprar uns churros para as súas amigas da U.C.I. con Ro. baixamos as escaleiras. e aí xa non podo máis. lonxe de todos e das súas miradas, paro a Ro no medio da escaleira. abrázoa e choro. boto o veleno do meu corpo. tan só uns segundos. sepárome e volvo a mirala. sorrío, xa está fóra. de repente unha calma estraña invádeme. paz. o corpo reláxase. respiro hondo, a miña alma confía. entre o ir e vir de xente a quirófano informannos de que todo vai ben. un brillo aparece nos ollos da raíña. todo empeza a ir ben. Catuxa sorrí máis. sei que o está a pasar moi mal, cala e o seu silencio só é comparable a ese sufrimento. perdida de Evita, chámoa. as once Ro, miña avoa e eu baixamos de novo á cafeta. vexo o meu tío de Vigo, o irmán máis pequeno do Rei. sorrío. lévoo para arriba. entón pasa o milagre. vexo ás enfermeiras de azul, as da U.C.I. saíndo da portas do territorio prohibido. xa está, xa remataron, todo ben, sangrou moi pouco. e nin sequera choro de alegría. miro para os demais. miña nai que se ergue rápida. cada vez sorrí máis. Catuxa como unha nena pequena que non acaba de crelo e esas bágoas asomando. tan sensible, tan pura. deixannos pasar a Catuxa e a min só un momento. meu pai nunha cama, algo aturdido e pálido. vivo. achégome e o mellor dos bicos na meixela, sei que non se vai lembrar, non importa. eu si, toda a vida. lévano a unha sala aparte para o “espertar” e logo subilo a planta. a unha súbeno e eu quedo con el. a Raíña baixa comer algo, Catuxa marcha cos meus tíos e miña avoa, ten que marchar a Teucro. segue atontadiño. ríome e estremezo cada vez que penso nos bicos que lle dedicou miña nai. creo que xamais os vin tan namorados. póñome a ler e quedo frita. o móbil espértame. Xoela. todo ben, repito unha e outra vez. sinto como sorrí polo aparato. sáudos de Di!! avisa a todos, TODO BEN! como con Ro cando sae das prácticas. xa é da familia. ela e o Gato teñen encandilados a todos os da U.C.I. ao rematar imos buscar á súa irmá que tamén quere pasar por onda meu pai. o ascensor é un fillo de puta e cando está na 7ª volve para abaixo. vexo un 6, logo un 5, un 4 na pantalla. vaime dar algo. está escarallado. e 3, 2, e 1. un dos meus pesadelos recurrentes que se fai realidade. hai maxia no aire, aínda que nos custe crelo. soños mesturados con ela. Deus, isto non pode estar pasando!!! coa fobia que lles teño. a miña histeria transfórmase en parvada porque Ro e Belén están comigo. aínda se botan unhas risas comigo todos os que están alí. ao final, despois de 40 minutos saimos e eu cagándome en todo. levanme a casa. miña nai non se quere despegar de meu pai nin medio segundo. en casa o único que se me ocorre facer é poñerme a bailar. e saltar polos sofá adiante. cantar e berrar. a verdade é que estou un pouco tola. as victorias hai que celebralas por todo o alto. as seis e vinte volvo para o hospital con Ro que ten clase ata as dez, quedo con ela de volver. volve miña avoa, os pais de Quela, que me chama dende o aeroporto, e o meu tío de Vigo. o Rei xa está máis esperto. fala de futbol. miña nai non deixa de sorrir. e eu só podo dar grazas a Deus. unha e outra vez. hai xusto trece anos, no 1993, cando eu tiña 9,… hai trece anos que morreu o pai de meu pai. xusto trece anos. o mesmo día que hoxe. as voltas da vida. onte díxeno sen pensar, “debo ter un anxo da garda”. non me daba conta do significado que ían ter hoxe estas palabras. alguén que xa non está, estou convencida, vixía e coida da súa familia. paréceche pouco motivo para que eu siga a sorrir coma unha parva?? hoxe aprendín unha cousa, que
o amor é máis grande que a vida e que a morte.
hoxe, 20 de febreiro de 2006, meu avó, estea onde estea, tatuouno na miña alma para sempre. coma el