PÉS ESPIDOS

3 x 24

Porto non é Lisboa. Lisboa era o centro do universo, o big bang. En tres días, sen darse conta, sen ser consciente, consigue que me olvide de Lisboa, dun ano da miña vida. Eu sempre dicía foi o mellor ano da miña vida. Mesmo me emocionaba. E agora? Lembro que o sentía así, pero non lembro o porqué. Os recordos está aí, pero xa non son meus, non me pertencen, evapóranse coa calor do seu corpo cada vez que me abraza. Xa non sinto saudade por Lisboa, descubro con asombro. Nunca, xamais pensei que alguén podería liberarme.

En tres días…

Conterse, aguantarse. Disimular ou non disimular. E ti só queres fuxir de ti e da túa vida. Só un día, só unhas horas. Non ter que dar explicacións por querer estar soa, querer ser completamente invisible. Completamente soa. Non sentirte culpable por desexalo. Falan contigo, ti sorrís, respondes, acertas, erras, mais non estás con eles… Estás perdida no deserto, agora a montaña é un deserto.

Volverás, pero aínda non. Aínda non.

(photo by Mary F. Calvert)

Estaba agardando por min. Había meses que non tiña noticias dela. Non me escoitas, ultimamente só oes o ruído. Esa voz que é a miña. Enchénseme os ollos de chuvia. O Rei, miña irmá e o seu mozo tamén están paralizados, igual que o metro e a xente que pasea pola ponte. Parou o tempo para min. Estamos en Porto de escapada polas vacacións de semana santa. Pecho os ollos, empezo a notarme menos pesada, case podo despegar os pés do chan. Que foi da gravidade?

Hai algo no teu corazón que te fai máis forte que a calquera. É unha pequena parte que sempre che pasou desapercibida. Agora estás ao pé da túa montaña. É túa, de ninguén máis. Tardaches anos en chegar ata aquí. Ninguén máis o sabe, só ti, eu e o espello. Todo aquilo que amas e soñas, todo aquilo que che fai sorrir está aí arriba. O futuro, eses recordos que fabricas en soños, de madrugada, cando pensas que ninguén máis te ve, eses recordos que aínda non teñen data de nacemento. Es un volcán, ninguén se entrega con tanta intensidade coma ti. Hai un ruxido na túa gorxa, un ouveo que morre por saír. Deixa de conterte, deixa de aguantar as ganas de abrir os brazos e saír disparada cara o espacio. Sabes o que tes que facer, sabes como o tes que facer. ISTO non é o máis difícil que vas facer na vida, pero si vai ser unha das cousas máis grandes. Lánzate de cabeza unha vez máis. Sen mirar atrás, sen medo. Entrégate, non penses, sinte como todo o teu universo volve xirar ao ritmo dos teus latexos. O vento na cara, o frío da alta montaña, a dor das pernas ao correr quilómetros e quilómetros, a man entumecida por escribir sen descanso durante horas. Un pouco máis, só un pouco máis.

 Esta é a túa vida, este é o teu destino, este vai ser o teu traballo. É un maratón, o maratón da túa vida escribindo.  

Cando un par de días despois chegamos a casa e desfixen a maleta reparei no caderno que me regalara o Rei. Había unha frase escrita: Estás aquí porque queres e podes. Era a miña letra, pero non fora eu quen o escribira.

Damien saiu ao escenario só coa guitarra e cos pés espidos. Está máis delgado. Silencio, escuridade. Intimidade. Non puiden evitar pensar no tanatorio ateigado de xente no que estivera había unhas poucas horas. Tanta xente que aquilo parecía unha feira, só falta o polbo, comentou meu pai con toda a razón. Morrera un veciño da aldea. Era o avó dun amigo da infancia, daqueles veráns de aventuras lonxe da cidade. Pasábamos horas, días, noites enteiras xogando na rúa na que estaba na súa casa. Gordo, chamáballe con retranca ao neto. Ese neto co que eu pelexaba por parvadas e que agora chora desconsolado. Un veciño máis, pero que sen querelo estivo omnipresente nos meus recordos de nena. E volvo a facerme a mesma promesa, exactamente a mesma que cando tiña nove anos. Saco un coitelo do bolso e sen que me vexa ninguén, no que dura unha canción, paso o aceiro sen piedade pola palma da man.

O concerto prosigue coa banda e nalgunha momento viaxo ata un futuro que aínda non parín. Non teño imaxes, aínda non tiven tempo de escribir o guión, pero si os olores, si a música…

Damien, con ese corpo de grizzly e esa sensibilidade extrema, de poeta antigo, entrégasenos coma un neno agradecido e feliz. Compartiuse, deunos de comulgar a todos os que quixemos. Deus ten que parecerse a el, non pode ser doutra maneira.

Os recordos xa non son meus. Deixaron de pertencerme, xa non teñen raíces no meu peito. Renunciei á súa custodia compartida. E as cicatrices? Pesadelos de madrugada marcando o ir e vir dos días. Pantasmas que se rían de min. Bicos, mentiras, sorrisos, ilusións, frustracións. Cuestión de sorte ou cuestión de non morrer afogada na soidade?

A muller que xamais amaron porque antes de ti non existía. As dúas caras da moeda, a dualidade da nena/muller. Abréseme o peito cara o ceo. Todo deixou de doer, de incomodar. Inxenuidade malgastada na ruleta da vida, sempre contendo o alento de mil infartos mal curados. Ese accidente de coche do que lembras todos os detalles agás o medo a morrer. Inxenuidade que sae atronando do meu peito en forma dunha ducia de cabalos. Os seus cascos rompendo contra o chan provocan latexos que resoan en todos. E cando digo é en todos. Imparables.

Estás en todas partes,

no que foi,

no que non foi,

no que é,

non que será,

nos meus soños,

nas miñas rutinas,

nas miñas zapatillas de correr,

nas miñas gafas,

nas primeiras canas, nesta cara de nena.

Véxome correndo ao pé do río nunha imaxe de 360º, libre e grande. Sei quen son, sei cara onde vou e só podo facelo contigo.

Hoxe tería 80 anos

Unha vez dixerónme que era como a Maga. Eran outros tempos, cando era unha ionqui, na cidade de augas douradas. Lembreime lendo o xornal. Por que? Quizais porque daquela era esa gran personaxe xogando coas casualidades. Agora non, transmutei nunha especie de Cortázar da vida. Nada se lle escapa á miña intución. Disimulo, sempre disimulo. Discrección, é mellor que non saiban que sei.

Un conto sobre o amor, a incomunicación na era do absoluto dixital, as casualidades, fobias e arquitectura.

(Pilar con acento porteño)

Un déitase na cama que fai, sempre di meu pai. Canta razón

Quero soñar que noutra vida serei revisor de tren, pero no século XX cando todo era analóxico (as cámaras, as cartas), cando aínda ninguén inventara a palabra dixital. Daquela as agullas do reloxo non corrían tanto, tiñan mellor calidade de vida. Sempre paraban a tomar o té inglés e o chocolate suizo. O tren ten algo que non ten o coche ou o avión. Un glamour antigo, como se fose unha lenda de Hollywood. Viaxar cara ningures ou cara a raíz dos silencios…

Tiña noventa e tres anos, eu nove. Era o 20 de febreiro de 1993. Era sábado o día que o avó da Peroxa morreu. Lémbroo como se fose agora, como estivese alí mesmo. Cada palabra, cada mirada, cada silencio. Esa noite algo cambiou para sempre nas miñas entrañas. Desprenderme, deixar ir. Era tan inocente, tan confiada e feliz… Nun segundo, ese segundo no que o avó deixa de respirar, ese segundo no que miña nai non nos esconde a verdade, non a disfraza, ese segundo no que comprendín que nada,  que non somos donos de nada nesta vida. Nin sequera o tempo que compartimos. A realidade pode ser imperfecta, incompleta, ás veces dolorosa, pero existe. É tan que real que te podes abrazar a ela, non é un conto ou unha fantasía. O problema nunca é a morte, xamais o foi. O problema é saber vivir a vida.

Hoxe, coma entón, coma sempre, coma todos os días, daría un brazo por poder volver a abrazalo unha soa vez. Sentilo preto de min, o seu olor, as súas mans grandes e gastadas de escribir cartas. A súa mirada de vello mestre de escola. Aquela bondade abrumadora que irradiaba e que o enchía todo. Mira avó, mira no que me convertín. Xa son grande, pero aínda sigo a ser a túa nena. Perdina e recupereina só para ti.

Hoxe, hai seis anos que operaban a meu pai dun tumor de próstata. Casualidades. Aínda non, aínda non, cantaban baixiño as fotografías do salón protexéndonos das vellas pantasmas. Era a guerra e aquel tempo que a vida nos quitou hai 19 anos recuperámolo en meu pai, en seu fillo,  o mesmo día.

Por algo eu non creo no azar.

(20 de febreiro de 2012)

Coidado co orgullo…

Toño e Mariano viven na rúa, en Madrid. Almas errantes. Mariano leva na rúa dende os 15 anos, xoga ao futbol, é porteiro do equipo español de fútbol na rúa. Ten a voz desgarrada polas vivencias, como unha guitarra que resiste a desatención do seu dono.

Toño acabou na rúa despois de telo todo. Informático, divorciado. Compartir non é dar o que che sobra, é dar o pouco que tes. Le libros, escribe e pasa moitas horas, moitísimas no Prado. En vez de contar a súa vida semella que está a recitar

Estes son os pequenos grandes milagres que podes atopar de madrugada nun programa dedicado en corpo e alma ao dichoso deporte rei.

Os noso futuro non é noso. O fado, o destino está en mans duns homes (e quizais algunha muller) que non nos coñecen. Xamais nos viron, non se cruzarán con nós pola rúa. Eles van helicóptero ou jet privado. O máis probable é que vivan noutro país. Viven como se nós non fosemos reais. Non existimos. Non somos nin peóns, non, eses cobran e viven mellor ca nós.

Non existimos? Non? De verdade? Por moito que disimulen, por moi ben vestidos que vaian, aínda con todo o ouro do planeta nos seus maletíns de pel, a súa comida somos nós. Simples mortais.

Mágoa que non espertemos…

Xa non necesito que creas en min. Foi un segundo da miña vida que o vai cambiar todo. Non o verás, non o sentirás, non o apreciarás nin o valorarás. Pero eu si, é a semilla que me faltaba no meu xardín.

Idealizar a unha persoa é moi perigoso, pero dentro da política é un suicidio… Minten, sempre minten. Esa aura de perfección que irradian foi friamente calculada. Nada é casual. Son vampiros, están feitos para prometer e confundirte Non caias no seu xogo ou rematarás sendo un deles.

Como Manuel tamén deixo que ela guie a miña vida. Está a berrarme, chama por min. Espértame de madrugada e lévame ao parque que hai preto da miña casa. Hai unha maratón. Vamos, corre! Poño as zapatillas e vou quitando o pixama como podo. A xente berra e anima. Acompáñanme ducias de cans que ladran felices. Non entendo nada do que ocorre. Hai helicópteros de canles de televisión. Cara onde vou? E a meta?

Ti corre e aguanta. Só iso.

Nada é o que aparenta ser e todos caemos nos prexuízos.

A intución só funciona cando non se refire a unha debilidade propia. O sentido arácnido da quenlla. Non teño dentes, non devoro. Disimulo. Esperto de madrugada e vou rumbo á cociña, levitando polo corredor de casa ata que unha claridade seduce á  miña mirada. A néboa distorsiona a luz das farolas, entra pola galería do salón. E quedo alí de pé cun arrepío abrazándose ao meu lombo. O piso móvese coma se fose o paquebote esmaltado do meu amigo Manuel.

Sei o que vai pasar.