Te entretienes comiendo cristal
para un faquir esto es algo normal
sobre clavos dormimos fatal
gasta tu dinero en flores esta vez
todo mi dinero en flores gastare
no quiero corona ni quiero ser rey
ni que en vuestra tierra me plantéis
pois sigo sen vela porque o maldito dvd que collín na biblioteca deixoume tirada...
(jkñluktqpoituoñgkasbjsñlkhwñohiwpoeidlbiuhpoeñlkuqñotiqt!!!!!!!!!!!!!)
paciencia
pois si, que se lle vai facer. unha auténtica merda de día. para ver o arco da vella primeiro ten que chover. este é día xa o tiña que ter vivido hai case nove meses.
Tiña un aire con Jack. Alto, moreno. Párame cando me vou pedir algo á barra. Fai que me coñece e como que son eu a que non se lembra. dáme a risa. Vale si, collíchesme, non te coñezo. Volve darme a risa. Déixome estar, hai tempo que ninguén fai esa clase de cousas por min. Ou que eu non son consciente. Síntome cómoda, sei que lle gusto e iso faime sentir segura de min mesma. Non está mal estar do outro lado da liña por unha vez. Cáeme ben, é simpático. Digolle que estou a celebrar o meu aniversario. Somos da mesma idade. E chega ese momento no que sutilmente me vou para a barra. Líate con el, berrábame a cabeza. Pero eu sempre lle fago caso ao corazón. Tan claro o teño que nin sequera tiven tentacións...
Vale, si xa non teño escusas para non liarme coa xente. É absurdo, o espello non me reclama, pero o Mundo semella non entedelo.
primeira fase do experimento:
- o suxeito, a través dun xogo consciente/inconsciente no que se lle provoca buscando unha reacción a unha acción planificada con anterioridade.
de observarmos calquera tipo de reacción/casualidade de natureza estraña pasaremos á segunda fase do experimento.
(continuará...?)
Que raro se me fai que as cousas me empecen a saír como eu quero. Supoño que é a falta de costume. (sorriso idiota)
26 anos. Así de golpe. De onde saíron? Ás veces síntome esa nena sensible, inocente, alegre que non atende a razóns. Outras vexo á muller á que moitos lle piden consello. É certo, sigo a ser unha “niña-mujer” como me bautizaron hai dez anos. Teño días moi bos. Momentos brillantes nos que podo facer maxia só cunha mirada. Teño días nos que todos me queren ao seu lado e estou segura que calquera pode namorar de min. Pero tamén teño días nos que nin eu me aguanto, días no que as ganas de saír correndo, fuxir e morder a quen ouse dirixirme a palabra. Coma absolutamente todo o mundo. Pero eu non entendo a vida sen ti, sempre xuntas, dende antes de nacer, quizais por iso me guste tanto estar soa, porque te teño a ti, porque no meu corazón sempre estás comigo. Por iso xamais me sinto soa. Sería capaz de matar se alguén che fixese dano. E cambio a miña felicidade pola túa mil veces ou as que fagan falta. Perdoa se ás veces pago contigo os meus medos, sei que estás cansada de escoitarme repetilo. Prometo ter máis paciencia. Prométoche que nunca nos perderemos. E vaias a onde vaias, fagas o que fagas, eu xa estou orgullosa de ti.
A túa metade
