PÉS ESPIDOS

listo que es un listo... xa che puxen unha vez alfombra vermella.

como me vou rir vendo como te afundes na túa propia merda. e sen facer ruído, como a ti che gusta.

Quería espirme. Quería saír disparada cara o ceo como unha bala. Quería berrar ata quedarme afónica. Quería deixar de ter esta sede diaria. Se a cervexa fose amor, eu sería alcohólica. Beber, beber. As ganas, as putas ganas. Esas que siguen intactas. Son como un depredador que cambia de présa, pero a fame non morre. Ou son insaciable ou aínda non me saciei.

Ao final, quedei afónica e bebín da boca de quen primreiro se ofreceu. A sangue frío.

Auga entre os dedos. Saber que é o momento, quizais non haxa outro. Quizais. O brillo dos ollos, o que non se di en voz alta, o que quero. Participar na maratón, aínda que chegue á meta de última. Só iso. Pero non puiden ser egoísta. Renunciar ao momento, era o mellor? Si, pero para quen? E deixar escapar o momento

Auga entre os dedos

o universo conspirou. e eu tiven que facer de superhéroe, coma sempre. cando non teñen calma, cando o medo corroe as súas veas, iso que ninguén máis ten o privilixio de ver... o sangue frío que se apodera do meu corpo, esa axilidade, esa maneira que teño de saber o que necesitan xusto nese momento. o antídoto de todos os males. mírame! e saco as gafas que ocultan a Clark Kent.

mañá repetimos, pero esta vez é ela. esperemos que non sexa nada.

odio sentirme así de vulnerable. non, non son as hormonas. é ese sobre pechado no fondo do caixón...

prométeme que me deixarás durmir. porque teño medo de que nun descuido...

que ganas teño de verte mañá no Torgal. non me emociones moito que ando sobrada de emocións...

Era o poeta do corpo.

era o poeta da alma.

Era o poeta do home e da muller,

pensaba que é tan grande ser muller coma home,

pensaba que non  había nada máis grande cá nai dos homes

é coma min, ou máis ben ao revés... oxalá fose eu a súa reencarnación.

esquecendo que esquecín porque me pasei media noite sen gafas. por que era tan feliz que me tiraba ao chan? as (miñas) apariencias enganan...

será ou non será?

espertei no chan, desorientada, aínda respirando aquel olor...

creo que perdin algo máis que a memoria

sorrinte, tirada no chan cos ollos pechados. sen nada que perder nin gañar. creo que por fin aprendín a ser feliz co que teño, sexa moito ou pouco.

Dentro de todos e cada un de nós hai un verdadeiro e auténtico swing. Algo co que nacemos, algo que noso e só noso. Algo que non se pode ensinar nin aprender. Debemos mantelo vivo. Co paso do tempo o mundo pode roubarnos ese swing e queda enterrado no noso interior baixo todos os nosos "tiña que, podería, debería". Hai quen chega a esquecer cal era o seu swing.

agora tócame a min facer o que absolutamente ninguén espera.

e non sei se realmente quero fuxir e saír correndo. e non sei nada e seino todo. hai un sexto sentido. o da distancia, saber o que non pode saber. quen está preto e quen non. sabelo e punto. e desexaría non ter que dar máis explicacións do que sinto ou non. máis ben non ter que xustificarme. dá igual que cho explique, sei que non me entendes. non o dis pero o ton na voz, ese vaste equivocar e vala cagar tatuado en cada sonido que emites, vai directo ao meu sistema central. dígocho polo teu ben. esperando o momento da miña derrota para soltar o consabido non me fixeches caso. e todos son covardes, todos agás un poucos. teño ansia, teño que disimular, xustificar, xogar as miñas cartas, escoller, decidir, e sei que ninguén é sincero de todo comigo. seino. minten as palabras, as intencións, as actitudes. todos minten (porque todos se minten a si mesmos)... amigos ou inimigos. pero o corpo... como se moven, como miran... o corpo escápaselles do seu control. e nunca minte.

vou ter que empezar a marcar territorio...

a quen non lle gustaría que lle lesen así?

a que en Roma non hai unha Lisboa?