PÉS ESPIDOS

pois si, incrible, pero certo, de momento resisto a tentación.

como me gusta a sensación de non ter NADA que perder...

"(...) É como se tiveses onte, hoxe e mañá nunha mesma habitación. Ninguén sabe o que pode pasar"

Son feliz porque xa non son escrava do Amor

A sala de informática da FFT estaba pechada. Merda, murmurei. Tiña que imprimir o traballo para  entregarlle á de Didáctica do español. Saín voando cara Empresariais. Aínda brillaba o sol. Pasei por diante das dúas paradas de bus, baixei a costa e cando xa vía a entrada, xente descansando dalgún mestrado, fumando, entón vin esa silueta que son quen de recoñecer a quilómetros, a anos luz. Non deixei de camiñar, estaba de costas non me viu. Disparouseme o pulso, mareeime e caín como unha pedra contra o chan. Non sei o tempo que estiven inconsciente, creo que abrín os ollos cando sentín esa corrente eléctrica polo meu corpo. Ah, mira que ben, tiveron que chamar a unha ambulancia, eu sempre tan discreta. Ataque ao corazón fulminante. E ese olor... ese aroma... agochado na retina, eses ollos. Unha vez pedinlles matrimonio a eses ollos. Hai mil anos. Case non me recoñece. Agora estou máis guapa, agora xa non son tan nena e sei que intúe que agora se me dá mellor iso de xogar ao poker. Coñéceme como se me parise. E de súpeto xa non me lembro de nada, de absolutamente nada do que veu despois deses ollos. Sucedáneos, falsa anestesia e amnesia para o corazón. Ninguén pode competir coa persoa que che cambiou a vida. Ao final conseguín imprimir.

"Lembro que quero coller un tren. Hai cola por todas partes. Fai que non me ve, ou realmente  non me ve? Sigo ao meu. Cando me toca a min a señorita que me atende enfádase porque non xa non quedan billetes. Tiñas que ter sido máis previsora. Tampouco quedan para autobus. Dáme a risa, nin que fose a fin do mundo... Brazo con brazo, hombro con hombro. Agora si que me ve.

- Resulta que quedei sen billete.

- Vaia putada, non?

- Pois... creo que non... realmente eu aínda non teño que coller ese tren.

- Ah...

Tomamos algo na cafetería da estación. Non coñezo a cidade, non a recoñezo por moito que me esforzo. Cóllolle a maleta, imos ata o andén. Estou algo impaciente, teño medo de que perda o tren. Mírame, tócalle marchar. Cústalle pero ao final arranca e dáme un abrazo. Forte, moi forte. Píllame de sorpresa. Déixome levar, o meu corpo amóldase, son dúas pezas que encaixan. Pecho os ollos, síntome en paz. Cando volvo abrilos vexo outra vez esa mirada... Pero coma sempre a miña inxenuidade é máis grande. Que che pasa? Que tes? Non me aguanta a mirada e non o entendo.

- Pero ti non te dás conta??

- Pero... darme conta de que? É que che xuro que non sei de que me falas... Que saín onte!

- Non podo estar sen ti...

- QUE? Boh, non digas parvadas, veña que vas perder o tren. (Volvo a rir, enfádase)

- Que cho digo en serio, que N-O-N   P-O-D-O   E-S-T-A-R   S-E-N  T-I.

Quédome sen aire nos meus pulmóns. Por primeira vez na miña vida... O meu xesto cambia sen darme conta. Observo incrédula mentres un "non pode ser" rebota unha e outra vez dentro da miña cabeza."

Esperto totalmente desorientada e paralizada. Escoito como miña nai xa anda a remexer coa aspiradora. Debín quedar durmida, penso para min cando consigo volver respirar con normalidade.  É sábado 27 de febreiro de 2010

quéreme se te atreves

Os amigos son como as gafas: fanche parecer intelixente, pero raíanse moi rápido e non vexas se cansan... Afortunadamente ás veces atopas gafas que molan.

Eu teño a Sophie

agora sei que a única maneira de fuxir dos recordos é non fabricar novos recordos...

non podo crerte se non podo escoitarte

xa podes sentar e agardar

ese momento no que es consciente de que estás a ser mestra. de que axudas e guías. saír á rúa e sentir que podo saber o que sinte calquera soamente con cinco minutos de conversación. e os ollos, que son como enciclopedia de segredos, o libro de meigallos para facer feliz a calquera. ese momento no que me subo ao bus. vou cara o fondo, sempre vou cara o fondo. saco un libro da mochila, música. e sorrir, creo que nacín para isto...

cun pouco de sorte...

- O amor é mentira, non existe.

- Mentira, Eli, tú eres el amor.

creo que é a primeira vez na miña vida que o sinto... é como unha pantasma que namorou de min. non me deixa, sei que non sei vai ir. é irónico, totalmente irónico.

algunha vez te abandonaron? conseguiches averiguar por que?

harder

better

faster

stronger

sei exactamente as pezas que vai mover.

como?

cando?

por que?

e síntoo, pero dáme a risa e entránme as ganas de tirarme polo chan. ata agora non fallei un só movemento.

os razoables e os todocorazón.

os razonables en realidade non o son. queren selo e chegan a aparentalo moi moi ben. se es inxenuo e te cruzas cun razoable conseguirá convencerte. pero todo é mentira. un muro. están mortos de medo. néganse a si mesmos porque negan o corazón.

os todocorazón non o son tanto. aínda que ti creas que si. actúan con lóxica porque non renegan daquilo no que cren. sempre escoitan ao corazón, sonlle fieis e leais. aínda que se equivoquen e sempre atopan o seu camiño..

é a diferencia entre ser valente ou covarde.

 No quiere que sea suyo
               ni de Marcela; y si dejo
               de mirarla, luego busca
               por hablarme algún enredo.                
               No dudes: naturalmente
               es del hortelano el perro.
               Ni come ni comer deja,
               ni está fuera ni está dentro.

vén que te estou esperando. a valente non me gaña ninguén.